Eftir überrólega helgi var ég engu að síður þreyttasta manneskja í Evrópu þegar ég loksins rankaði við mér um níuleytið eftir að hafa svefndrukkin slökkt á snoozinu. Þá var ég líklega búin að snooza í klukkutíma, og svaf svo annan til. Skemmtilegt. Er nb samt almennt mjög ástfangin af snooze-fítusnum.
Náði engu að síður að fara í matarboð, partý, fund, að gefa öndunum, rölta í kolaportinu, fara í ræktina, kaffiboð, bíó, matarboð og kaffihúsaferð. Svona afkastar maður miklu á rólegum helgum.
Fékk skýr skilaboð um það heima hjá mér í gær að ég liti greinilega ekki nógu vel út þessa dagana. Faðir minn, sem hefur aldrei á orði neitt um útlit mitt, hár eða föt, gat ekki setið á sér og spurði mig í bænatóni hvort ég gæti ekki fengið mér eitthvað svona brúnkukrem! Þau væru jú rosalega sniðug! Ég væri heldur ræfilsleg. Ég var nú bara alls ekki sammála, en þá sjaldan hann opnar sig með slíka hluti hlýtur honum að vera alvara. En mín hvíta frekknótta húð er samt nákvæmlega engum öðrum að kenna en honum og hans rauðu genum. Hann sjálfur er hinsvegar alltaf bleikur á litinn, og það finnst honum bara frísklegt og fallegt. Jæja, fer í málið.